logo

Апавяданне на беларускай мове пра прыроду. Нашыя дзеткі : Вершы пра восень

Апавяданне на беларускай мове пра прыроду Rating: 5,6/10 1029 reviews

прырода

апавяданне на беларускай мове пра прыроду

І апошнія лісты на пачарнелых галінах дрэў абляцяць на дол. Па iх прабягаюць ад ветрыку хвалi, Як быццам бягуць над вадой, На сцеблах калоссе яны разгайдалi, Спявае яно, як прыбой. Каханне можа нешчаслiвым быць, Замест цяпла яно ў душу дасць лёду, Як красавiк змог снегам абдарыць, Чакаць бязглузда травеньскага мёду. Прыгажосць роднай зямлі, непаўторнасць яе прыроды неаднаразова алісваліся нашымі пісьменнікамі: Я. Бо хочацца кахання i красы, А лёс даруе надта шчодра гора, Увосень зацвiтаюць верасы, Ды снег iх засыпае вельмi скора. Чамусьцi зацягнулася вясна, Зiма яе ў сваiх руках трымала, Была зiмою доўгаю адна, Вясна прыйшла, пяшчотна пакахала. Калючы дождж яго дзяўбе, А ён з-пад самых зор Глядзіць, паставіўшы сябе Вятрам наперакор.

Next

апавяданне пра восень

апавяданне на беларускай мове пра прыроду

Еýрапейская дзяржава — зялёны лiсток на карце: лясы, пералескi, лугi, пушчы, ураджайныя палеткi. Жыве, як мара запаветная, і роўных ёй — нідзе няма. Хто ў бітвах з ворагам загінуў, хто перамогу атрымаў. А мова, літаратура кожнай краіны, яе культура — плён гістарычнага развіцця нацыі. Настаўнік або падрыхтаваны вучань чытае пад музыку верш на выбар , ствараючы адпаведны настрой. Дождж верша на раллю пралiць хачу, Каб даў у душах добрыя усходы, Прыходзiла каб радасць чытачу, Дождж льецца залаты без перашкоды.

Next

Якуб Колас

апавяданне на беларускай мове пра прыроду

I чым скончыцца з iм барацьба? А каточак на граду: -Можа, мышку тут знайду Ці спалохаю крата? Цяплом нас абагрэў, як бацька, Львоў, Не горш, раней чым узбярэжжа Крыма, Хоць не праходзiць да яго любоў, Ды лепш заўсёды любая Радзiма. Мы паўторым апавяданні, вершы, якія мы вывучалі і ўспомнім свае назіранні восенню. Хоць фарбамi чаруе восень, Але чакаю палка зноў, Калi вясна падорыць просiнь, Надзею, веру i любоў. А мы, беларусы, не адважываемся празнацца ў тым, што мы — беларусы. На крылах думкi узляцеў высока, Няма карцiн цудоўней i ярчэй.

Next

Апавяданне пра восень 3класс

апавяданне на беларускай мове пра прыроду

I вечар назiраць з натхненнем рад, Як захад кiне полымя на неба, Ўзыходзяць зрокi, нiбы на парад, Наступны дзень — маёй душы патрэба! Нам падарыла каханне вясна, Сэрцы ад марнасцi ўраз абудзiла, Душы напоўнiла шчасцем да дна, Бо час вясновы — сапраўднае дзiва. Як прыемна свет жыцця пазнаць! А яны, берагі-беражыстыя, На срымаюць асенні напеў. Не раз прыйдзецца расставацца, ды буду заўсёды вяртацца. Замiрае жыццё, калi цiша прыйдзе, Непатрэбна зусiм весялiцца, Надыдзе непрыемнасць, здарыцца бядзе, Побач тоiць яе навальнiца. Бы ў грудзі, грукае ў зямлю Антонаўскі апад. Восень выплача слёзы ўсе, Каб іх людзі ніколі не зналі. Байтурсынулы Нацыянальнасць народа, які размаўляе на сваёй мове, які піша на сваёй мове, ніколі не знікне.

Next

Беларуская мова. 3 клас. Урок: Апавядальныя сказы

апавяданне на беларускай мове пра прыроду

Любы майму воку Не дамоў фасады, А прастор шырокi I дарог прысады. Не забывай нiколi, дружа, сваю зямлю, свой родны край. Яе праменнямі сагрэтая, Наліта сілай маладой, Іду, нястомная, па свету я Яе часцінкаю жывой. Па нашых землях тапталiся прышэльцы, ворагi. Мне нават падабаюцца балоты, Жывёльны свет там мае сталы рай, I сэрца замiрае ад пяшчоты, Яе дае душы палескi край.

Next

Рассказы Про Природу Па Беларускай Мове

апавяданне на беларускай мове пра прыроду

Мая Радзіма Ты такі ненаглядны — Мой радзімы куточак зямлі. Листочками символизировали возрождение живого, расцвет природы. Вядомыя на ўсю краiну, Яны Дняпру ваду даюць, Сваю багатую данiну, Як Колас напiсаў, нясуць. Як настане ранне, I праз луг iду, Веру, што каханне Я праз вас знайду. Яны ўслаўляюць сваю зямлю, нясуць у свет добрае iмя беларусаў.


Next

10. Вершы аб прыродзе і чалавеку (шасцістрофныя)

апавяданне на беларускай мове пра прыроду

Гляджу на белыя аблокi, Крануў iх залаты прамень, Iмпэт душы ад iх высокi, Цудоўны, нiбы казка, дзень. Як абмiнула палкае каханне, Хаця вясна, ў душы вясны няма, Вакол iдзе ў прыродзе мiлаванне, Цвiце вясна, а на душы зiма. Цi хмарна, або ззяе сонца, Заўсёды стала мы ўдваiх, Хай шчасце доўжыцца бясконца, Што буры нам, мы пройдзем iх! Iмклiвы рух для радасцi заўсёды, Рух толькi шчасце здатны дараваць, Не след нiколi упускаць нагоды, Каб новае бясконца сустракаць. Пры гэтым кожнае дрэва мае свой цікавы вобраз, быццам бы змяніла свае адзенне. Пад нагамі лужыны і бруд, кроплі сякуць твар, нібы ў яго іголкі ўтыкаюць. Зайка есці вельмі хоча, Ды на градках гола, пуста.

Next

Якуб Колас

апавяданне на беларускай мове пра прыроду

Ірына Багдановіч Колеры восені Пафарбавала восень Клёны У колер жоўты І чырвоны. Здаецца, што даць ў змозе неба? Прыемна сэрцу ад вясны заўсёды, Ў праменнi сонца ззяе ўсё наўкол, Няма чароўней цудаў у прыроды, Дзiвосны вабны час ужо прыйшоў. Шмат красавiк пяшчоты абяцаў, Неспадзявана надышла навала, Хоць абяцаў, ды сцюжу дараваў, Але душа пакуты не трывала. Жадана, каб бясконца сонца ззяла, Каб неба было чыстым зноў i зноў, Душа каб зiхацела i спявала, Каб гора не прыйшло ў яе ад слоў. Шмат кветак знемагалi ад бяды, А хрызантэмы адгукнулiсь смехам, Трывалi надта стойка халады, Суквеццямi злiвалiсь з белым снегам.

Next

БЕЛАРУСКАЯ ЛІТАРАТУРА: СУЧАСНАЯ БЕЛАРУСКАЯ ПРОЗА

апавяданне на беларускай мове пра прыроду

Сярод кветак люблю палявыя, Бо краса непрыкметная iх, Сэрцу любыя кветкi жывыя, Яны — мара пачуццяў маiх. Гляджу ўдалечыню угору, Вакол раскiнуўся блакiт, Бясконцасць неба, нiбы ў мора, Душу натхняе вабны вiд. Пад вечар, як пачнецца захад сонца, I шэрымi ўсе фарбы стануць зноў, Сум i туга душу гнятуць бясконца, Знiкае i пяшчота, i любоў. Разбягаюцца ў бакі, Зноў сыходзяцца біткі. Як можна яго не кахаць, Вельмi ўзнёсла пiсаў аб iм Колас. Шолахаў Народ выяўляе сябе ў мове сваёй. Еўфрасіння Полацкая Свецкае імя Прадслава.

Next

БЕЛАРУСКАЯ ЛІТАРАТУРА: СУЧАСНАЯ БЕЛАРУСКАЯ ПРОЗА

апавяданне на беларускай мове пра прыроду

Неба хмурным i жудасным стала ураз, Ярка ў цеменi ззялi маланкi, I святло разлiвалась ад iх кожны раз, Але кволае, як ад падманкi. Досмухамедулы Мова народа — скарб, які захоўвае, перадае з пакалення ў пакаленне эпохі, перажытыя гэтым народам, яго светапогляды, кругагляд, мары, радасці і спадзяванні, словам, усе хвалюючыя яго душу моманты. Яго любяць пяшчотна і раўніва тыя, хто тут нарадзіўся; узнёсла і аддана тыя, хто хоць раз наведаў гэты цудоўны куток. Як сонца заззяе, хай нават iмгненне, Няма ў свеце лепшай нагоды, Бо шчодра даруе ў падарак натхненне, Мiнаюць бясследна нягоды. Наш народ заўсёды будзе памятаць імёны асветніцы Еўфрасінні, першадрукара Францыска Скарыны і славутага паэта Сімяона Полацкага.

Next